هنوز این شعله خو دیوانه می ارزد به ارشادی

به خاک افتاده ام اما غرور شعله خویان را

کفی خاکسترم از آرمیدن می دهد یادی

مباش ای مژده وصل از علاج گریه ام غافل

زکوه و دشت عشق آگه نی ام لیک اینقدر دانم

که خاکی خورد مجنونی و کوهی کند فرهادی

طرب رخت شکفتن بسته است از گلشن امکان