مگر زخمی ببالد تا به عرض آید دل شادی

زکوه و دشت عشق آگه نی ام لیک اینقدر دانم

که خاکی خورد مجنونی و کوهی کند فرهادی

طرب رخت شکفتن بسته است از گلشن امکان

هوس دام خیالی چند در گرد نفس دارد

درین صحرا همه صیدیم و پیدا نیست صیادی

تو هر رنگی که خواهی حیرت دل نقش می بندد