ندارد عالم ناموس چون من خجلت آبادی

به یاد جلوه او حیرت ما را غنیمت دان

صفای شیشه هم نقشیست از بال پریزادی

خطا از هرکه سر زد چون جبین ، من در عرق رفتم

توهم چون شمع محمل کش به سامان جگر خوردن

درین ره هر کسی از پهلوی خود می کشد زادی

نمی دانم چه گم کردم درین صحرا من بیدل