توهم چون شمع محمل کش به سامان جگر خوردن

صفای شیشه هم نقشیست از بال پریزادی

خطا از هرکه سر زد چون جبین ، من در عرق رفتم

ندارد عالم ناموس چون من خجلت آبادی

درین ره هر کسی از پهلوی خود می کشد زادی

نمی دانم چه گم کردم درین صحرا من بیدل

دلی می گویم و دارم به چندین نوحه فریادی