ز سعی جان کنیهایم مباش ای همنشین غافل

ندارد قطع الفت احتیاج تیغ جلادی

بنای اعتبار ما به حرفی می خورد بر هم

به چندین رنگ می گردد بهار از سیلی بادی

که از هر ناله من تیشه دزدیده ست فرهادی

جدا زان بزم نتوان کرد منع ناله ام بیدل

چو موج افتد به ساحل می کند ناچار فریادی