که از هر ناله من تیشه دزدیده ست فرهادی

بنای اعتبار ما به حرفی می خورد بر هم

به چندین رنگ می گردد بهار از سیلی بادی

ز سعی جان کنیهایم مباش ای همنشین غافل

جدا زان بزم نتوان کرد منع ناله ام بیدل

چو موج افتد به ساحل می کند ناچار فریادی