مور این دشت نخواهد ز سلپمان مددی

ای غنی تا اثر انجم و افلاک بجاست

کس نمی خواهد از اقبال تو چندان مددی

در قناعت همه اسباب به زیر قدم است

اینقدر باز نگردد در تشویش سوال

ازکریمان نرسد گر به گدایان مددی

صحبت بیخردان آفت روحانی بود