کاش از آبله بخشند به مژگان مددی

با همه ظلم رها نیست کس ازمنت چرخ

آه از آن روز که می کرد به احسان مددی

حیله جوی نم اشکیم درین وادی خشک

بیدل از غنچه گرفتم سبق زانوی فکر

بود کوتاهی دامن به گریبان مددی