با همه ظلم رها نیست کس ازمنت چرخ

ای جنون تا شودم بار دل آسان مددی

کیست بار تپش از دوش هوس بردارد

بی عصایی نکند گر به ضعیفان مددی

آه از آن روز که می کرد به احسان مددی

حیله جوی نم اشکیم درین وادی خشک

کاش از آبله بخشند به مژگان مددی