ای جنون تا شودم بار دل آسان مددی

بسملم گرم طواف چمن عافیتی است

ای تپیدن به تغافل نزنی هان مددی

راحت از قافله هوش برون تاخته است

کیست بار تپش از دوش هوس بردارد

بی عصایی نکند گر به ضعیفان مددی

با همه ظلم رها نیست کس ازمنت چرخ