مگر مژگان بهم آردکسی تا من کنم گردی

خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردم

به حال خوبش هم باز آمدن دارد ره مردی

تماشای سواد عافیت برده ست از خویشم

درین غفلت سرا از یاس بردم فیض آگاهی

گلاب افشاند همچون صبح بر رویم دم سردی

جرس آتش زنم دود سپندی پرفشان سازم