به حال خوبش هم باز آمدن دارد ره مردی

به توفان تماشای که از خود رفته ام یارب ؟

که گردم می دهد یاد از نگاه جلوه پروردی

خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردم

تماشای سواد عافیت برده ست از خویشم

مگر مژگان بهم آردکسی تا من کنم گردی

درین غفلت سرا از یاس بردم فیض آگاهی