به توفان تماشای که از خود رفته ام یارب ؟

غبارم می کشد محمل به دوش ناله دردی

که از وحشت نگیرد دامن اندیشه اش گردی

که گردم می دهد یاد از نگاه جلوه پروردی

خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردم

به حال خوبش هم باز آمدن دارد ره مردی