که گردم می دهد یاد از نگاه جلوه پروردی

غبارم می کشد محمل به دوش ناله دردی

که از وحشت نگیرد دامن اندیشه اش گردی

به توفان تماشای که از خود رفته ام یارب ؟

خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردم

به حال خوبش هم باز آمدن دارد ره مردی

تماشای سواد عافیت برده ست از خویشم