که از وحشت نگیرد دامن اندیشه اش گردی

غبارم می کشد محمل به دوش ناله دردی

به توفان تماشای که از خود رفته ام یارب ؟

که گردم می دهد یاد از نگاه جلوه پروردی

خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردم