شبستان جسد پاس از دل بیدار می خواهد

به دوشم تا به کی محمل کشد فریاد بیدردی

چسان با صفحه افلاک سازد نقش آزادم

غبارم دامن مژگان نگیرد چون نگه فردی

جهانی خفته است اینجا و پیدا نیست شبگردی

بجستیم آخر از قید طلسم نارساییها

شکست بال قدرت گشت بر ما چنح مردی