ز بس جوش مخنث می زند این عرصه عبرت

چو اخگر در شکست رنگ ییدا کرده ام گردی

خمار عافیت نتوان شکست از نشئه صهبا

گرفتم چون خزان در خون گرفتم چهره زردی

زنان ریشی برون آرند تا پیدا شود مردی

تپیدم آنقدر کز دل فسردن محو شد بیدل

به سعی کوفتنها گرم کردم آهن سردی