گرفتم چون خزان در خون گرفتم چهره زردی

به جیب بیخودی دارم سراغ شعله جولانی

چو اخگر در شکست رنگ ییدا کرده ام گردی

خمار عافیت نتوان شکست از نشئه صهبا

ز بس جوش مخنث می زند این عرصه عبرت

زنان ریشی برون آرند تا پیدا شود مردی

تپیدم آنقدر کز دل فسردن محو شد بیدل