که کشید دامن فطرتت که به سیر ما و من آمدی

تو بهار عالم دیگری ز کجا به این چمن آمدی

سحر حدیقه آگهی ستم است جیب درون درد

چه هوا بپرورد آتشت که برون پیرهن آمدی