تو بهار عالم دیگری ز کجا به این چمن آمدی

که کشید دامن فطرتت که به سیر ما و من آمدی

سحر حدیقه آگهی ستم است جیب درون درد

چه هوا بپرورد آتشت که برون پیرهن آمدی

هوس تعلق صورتت ز چه ره فتاده ضرورتت