یادگیر آن می که پیماید فرس از ساغری

از سراغ چشمه حیوان که وهمی بیش نیست

می دهد آبی نشان آیینه اسکندری

خلقی از اوهام استخراج مستی می کند

طوق در گردن به گردون می پری چون گردباد

جای شرم است آن سلیمانی و این انگشتری

از فضولی قطع کن بیدل که در بزم یقین