جای شرم است آن سلیمانی و این انگشتری

خلقی از اوهام استخراج مستی می کند

یادگیر آن می که پیماید فرس از ساغری

طوق در گردن به گردون می پری چون گردباد

از فضولی قطع کن بیدل که در بزم یقین

حلقه تا گشتی به فکر خویش بیرون دری