فیض صحرا در غبار خانمان آسوده است

از فسون پنبه منت بر نمی دارد کری

تا عدم آواره آفات باید تاختن

جز فرو رفتن ندارد کشتی ما لنگری

تا به دامن وارسی باید گریبان بر دری

برگ برگ بید این باغ امتحانگاه خمی ست

هیچ باری نیست سنگینتر ز بار بی بری