با زمین چون بند نی چسبیده ام بر شکری

اخگری بودم ز داغ بیکسی پامال یاس

بر سر من سایه کرد آخر کف خاکستری

از حلاوتگاه فقرم بوریایی داده اند

آرزوها در سواد وهم جولان می کند

آنسوی میدان در افتاده ست با هم لشکری

زنگ غفلت محرم آیینه دل بوده است