همچو سپندم همه تن داغ دلی سرمه کفن

تا بکشد ناله من کوه ندارد کمری

شور جهان در قفسم صور قیامت جرسم

می گسلد هر نفسم رشته ساز سحری

تا عدم از هستی من ناله فشانده ست پری

نیست اقامتگه کس وادی جولان هوس

دامن عجز است رسا، آبله پایان سفری