دامن عجز است رسا، آبله پایان سفری

همچو سپندم همه تن داغ دلی سرمه کفن

تا عدم از هستی من ناله فشانده ست پری

نیست اقامتگه کس وادی جولان هوس

هست امل پروریی لازم اقبال جهان

بی تری مغز بلندی نکند موی سری

شبهه هستی چو سحر می کندم خون به جگر