بی تری مغز بلندی نکند موی سری

نیست اقامتگه کس وادی جولان هوس

دامن عجز است رسا، آبله پایان سفری

هست امل پروریی لازم اقبال جهان

شبهه هستی چو سحر می کندم خون به جگر

آینه بندم به عدم کز نفس آرم خبری

ذوق بهار و چمنت چون نشود راهزنت