آینه بندم به عدم کز نفس آرم خبری

هست امل پروریی لازم اقبال جهان

بی تری مغز بلندی نکند موی سری

شبهه هستی چو سحر می کندم خون به جگر

ذوق بهار و چمنت چون نشود راهزنت

جانب آن انجمنت دل نگشوده ست دری

لذت این محفل دون بر نی ما خوانده فسون