جانب آن انجمنت دل نگشوده ست دری

شبهه هستی چو سحر می کندم خون به جگر

آینه بندم به عدم کز نفس آرم خبری

ذوق بهار و چمنت چون نشود راهزنت

لذت این محفل دون بر نی ما خوانده فسون

داغ شو ای ناله کنون راه نفس زد شکری

بیدل از آغاز گذر زحمت انجام مبر