هست امل پروریی لازم اقبال جهان

تا عدم از هستی من ناله فشانده ست پری

نیست اقامتگه کس وادی جولان هوس

دامن عجز است رسا، آبله پایان سفری

بی تری مغز بلندی نکند موی سری

شبهه هستی چو سحر می کندم خون به جگر

آینه بندم به عدم کز نفس آرم خبری