عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم

جز آستان توام در جهان پناهی نیست

سر مرا بجز این در حواله گاهی نیست

که تیغ ما بجز از ناله ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابم

کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست