ز سنگ نیز نیاید در آب خودداری

زبان خار ندانم چه گفت درگوشش

که چشم از آبله ام برد سیل خونباری

چه ممکنست دل ازگریه ام بجا ماند

دلیل عافیت شمع عرض زنهارست

تو نیز جز به سرانگشت گام نشماری

گهر ز سنگدلی بار خاطر دریاست