کند بنای مرا سایه سقف و دیواری

نظر به خاک ره انتظار دوخته ام

بس است مردمک چشم دام بیداری

به آن مراتب عجزم که همچو نقش قدم

در آن بساط که من مرکز فسردگی ام

رمد ز شعله جواله سعی پرگاری

غبار هستی ام اجزای وحشت عنقاست