چو گل درین چمن از بحر عبرتت کافیست

به چشم بسته نظر کن بهار همواری

قبول آفت هرکس بقدر حوصله است

به تیغ می کند اینجا طرف جگر داری

تبسمی که همان چین دامن انگاری

به رنگ و بو دل خود بسته ای و زین غافل

که غنچه سان گل پرواز در بغل داری