به رنگ و بو دل خود بسته ای و زین غافل

به تیغ می کند اینجا طرف جگر داری

چو گل درین چمن از بحر عبرتت کافیست

تبسمی که همان چین دامن انگاری

که غنچه سان گل پرواز در بغل داری

گره ز کار فروبسته تو بگشاید

اگر چو غنچه دل شبنمی به دست آری