گره ز کار فروبسته تو بگشاید

تبسمی که همان چین دامن انگاری

به رنگ و بو دل خود بسته ای و زین غافل

که غنچه سان گل پرواز در بغل داری

اگر چو غنچه دل شبنمی به دست آری

غبار دامن این دشت ناله اندود است

قدم دلیر منه تا دلی نیفشاری