غبار دامن این دشت ناله اندود است

که غنچه سان گل پرواز در بغل داری

گره ز کار فروبسته تو بگشاید

اگر چو غنچه دل شبنمی به دست آری

قدم دلیر منه تا دلی نیفشاری

به غیر طبع تو کز سجده است معراجش

کدام شعله که خاکش بکرد همواری