قدم دلیر منه تا دلی نیفشاری

گره ز کار فروبسته تو بگشاید

اگر چو غنچه دل شبنمی به دست آری

غبار دامن این دشت ناله اندود است

به غیر طبع تو کز سجده است معراجش

کدام شعله که خاکش بکرد همواری

چنان ز دهر سبکبار بایدت رفتن