مژه به کژدمی افتد، نگه کند ماری

مقیم عالم تسلیم باش و راحت کن

بلند و پست جهان سایه است همواری

چنان مباش که در چشم مردم از حسدت

چو گل بهار نشاطت دلیل بیدردی ست

خوش آنکه خون شوی و رنگ درد برداری

چو ذره هستی من کاش بی نشان بودی