تب شوق تو خورشید جهانتابست پنداری

ندارد ساز عجزم چون نگه سامان آهنگی

به مژگانت که شوخیهای مضرابست پنداری

سپند آتش دل کرده ام ذرات امکان را

سر از بالین نازم یاد مخمل برنمی دارد

بساط خاکساریها شکر خوابست پنداری

به فکر هستی از خود هر نفس می بایدم رفتن