سر از بالین نازم یاد مخمل برنمی دارد

به مژگانت که شوخیهای مضرابست پنداری

سپند آتش دل کرده ام ذرات امکان را

تب شوق تو خورشید جهانتابست پنداری

بساط خاکساریها شکر خوابست پنداری

به فکر هستی از خود هر نفس می بایدم رفتن

خیال مشت خاکم عالم آبست پنداری