خیال مشت خاکم عالم آبست پنداری

سر از بالین نازم یاد مخمل برنمی دارد

بساط خاکساریها شکر خوابست پنداری

به فکر هستی از خود هر نفس می بایدم رفتن

نشد کیفیت احوال خود بر هیچکس روشن

درین عبرت سرا آیینه نایابست پنداری

خسیسان بر جهان پوج دارند اینقدر غوغا