نشد کیفیت احوال خود بر هیچکس روشن

بساط خاکساریها شکر خوابست پنداری

به فکر هستی از خود هر نفس می بایدم رفتن

خیال مشت خاکم عالم آبست پنداری

درین عبرت سرا آیینه نایابست پنداری

خسیسان بر جهان پوج دارند اینقدر غوغا

سگان را استخوان خشک مهتابست پنداری