خسیسان بر جهان پوج دارند اینقدر غوغا

خیال مشت خاکم عالم آبست پنداری

نشد کیفیت احوال خود بر هیچکس روشن

درین عبرت سرا آیینه نایابست پنداری

سگان را استخوان خشک مهتابست پنداری

گهر در بحر ازگرد یتیمی خاک می لیسد

تو از پندار حرص تشنه سیرابست پنداری