به ملک نیستی راه یقینت اینقدر واکن

تواضع هم خمی دارد که محرابست پنداری

امل از چنگ فرصت می رباید نقد عمرت را

توان را رشته تسخیر اسبابست پنداری

که هر کس هر چه آنجا می برد بابست پنداری

ز هستی جز تن آسانی ندارم در نظر بیدل

چو محمل هر سر مویم رگ خوابست پنداری