شیشه ای داری دو روزی گرم کن جای پری

عالمی را حرف و صوت بی اثر دیوانه کرد

طرف افسون داشت بی اسم مسمای پری

آخر آغوش خیال از خویش خالی کردنست

تا کجا گردد غبار وحشت اسباب ، جمع

بگذر از شیرازه بندیهای اجزای پری

ای بهشت آگهی تا کی جنون وهم و ظن