تا کجا گردد غبار وحشت اسباب ، جمع

طرف افسون داشت بی اسم مسمای پری

آخر آغوش خیال از خویش خالی کردنست

شیشه ای داری دو روزی گرم کن جای پری

بگذر از شیرازه بندیهای اجزای پری

ای بهشت آگهی تا کی جنون وهم و ظن

آدمی ، آدم چه می خواهی ز صحرای پری