بیشتر بی نقش می بافند دیبای پری

ای بهشت آگهی تا کی جنون وهم و ظن

آدمی ، آدم چه می خواهی ز صحرای پری

کارگاه حسن تحقیق از تکلف ساده است

آخر از وهم دو رنگی قدر خود نشناختم

شیشه ها بر سنگ زد فطرت ز سودای پری

سخت محجوب است حسن ، آیینه دار شرم باش