آخر از وهم دو رنگی قدر خود نشناختم

آدمی ، آدم چه می خواهی ز صحرای پری

کارگاه حسن تحقیق از تکلف ساده است

بیشتر بی نقش می بافند دیبای پری

شیشه ها بر سنگ زد فطرت ز سودای پری

سخت محجوب است حسن ، آیینه دار شرم باش

ازتو چشم بسته می خواهد تماشای پری