فتاده خلق مقید به دامگاه تعین

به یک قدم سفر آخر چه زاد و راحله گیری

به محفلی که بود دور جام و جلوه ساقی

چو زاهد از چه هوس کنج خلوت و چله گیری

تو هم اسیر خودی عبرت از چه سلسله گیری

ز فکر مدحت ابنای روزگار حذر کن

که بدتر از لگدست آنچه زبن خران صله گیری